berandu

1. adb. Ohi den, egoki den, behar den uneaz geroago. Heldu zen, baina berandu. 2. izond. Berandukoa, berandu gertatzen dena. Goizerdian nahiz goiz beranduan. Lore beranduak. BERANDUTIK BERANDURA. Oso noizean behin. Berandutik berandura azaltzen da.



Atzera