franko (zenbtz. zehaztgb.)

1. zenbtz. zehaztgb. Asko (dagokion izen-sintagmaren aurrean nahiz, maizago, atzean). Duela franko urte. Urepelen badira ehiztari franko. 2. adb. Ugari, asko (dagokion izen-sintagma mugaturik agertzen dela). Negarra franko eragin dute bakoitzak bere etxean. Franko ezagutzen nuen. 3. adb. Aski, nahikoa. Odol-ihintz bat franko zen gure erospenarentzat.



Atzera